Bugün size keyifli iki film anlatacağım.
İkisinin de ana konusu sevgi :)
Tam da gününe denk geldi....
Sevmenin günü de yok şekli de aslında....
Sevme ve sevilme halleriniz çok olsun diyorum ben o yüzden size ♥
LOVİNG (2016)
Tek adaylığı mevcut bu sene oscarlarında; Ruth Negga ile en iyi kadın oyuncu dalında.
(Not: Maalesef kazanamadı...)
Farklı tenlerin filmi bu filmimiz de... Loving çiftinin aşkı ve evliliğini konu alıyor; Richard Loving (Joel Edgerton) ve Mildred Loving (Ruth Negga) 'in... Gerçek hayat öykülerinden alıntılarla çıkıyorlar karşımıza...
Birbirine aşık olan iki farklı tendeki çift Washington'a gider ve pürüzsüz bir şekilde evlenir ancak oturdukları Virginia eyaleti kanunlarına göre evlilikleri geçerli olmamakla birlikte bir de suç işledikleri düşünülmektedir. Karı-koca hapse atılırlar. Serbestlik elde etmek için çok da fazla seçenekleri yoktur aslında. Ya boşanacaklardır ya da eyaleti terk edecek ve 25 yıl boyunca birlikte bu eyalete girmeyeceklerdir. Giderler yeni bir yaşama doğru ama hukuk mücadelelerini de bırakmazlar. Filmimizin konusu böyle....
Bu sene Amerika farklı tenlerdeki insanların uğradıkları haksızlıklara dair bir ses verme çabasına girişmişler ve geçen senelerde yapılan eleştirilere kulak asmışlar anlaşılan. Aday seçtikleri filmlerde bunu görüyoruz. Ödül dağıtırken aynı resmi sergilemeye devam edebilirler mi emin değilim ama...
Neyse konumuz bu değil, biz filmimize geçelim....
Irkçılık dedik, hukuk savaşı dedik, hapis dedik... Fakat tüm bunlara rağmen gayet sakin bir film var karşımızda... Yüksek seslerin barınmadığı, karşılarına çıkan olaylarla ve insanlarla duruşlarını, tavırlarını bozmadan başa çıkmaya çalışan bir çift...
Bir kere oyuncular Richard ve Mildred'a tamamen kanalize olmuşlar, sanki film izlemiyorum da gerçek hayatlarını izliyor gibiydim. Oldukça doğal bir seyirdi. Nitekim bu hissiyatımın doğruluğunu bir dergi röportajı sırasında çekilen fotoğrafla, filmin sonunda gerçek hallerini aynı pozla yansıttıklarında birbirlerine olan benzerliklerinin gülüşlerine ve duruşlarına kadar aynı olmasıyla anladım...
Yaşadıkları baskılar ve haksızlıklar karşısında aşklarının sükunetleriyle başetmeleri çok etkileyiciydi... Öyle mesaj derdine falan da girmemişler üstelik... Düşünsenize mahkeme, ardından temyiz, ardından ulusal mahkemeye başvurmaları sırasında dahi ortalıkta beyanat verme derdine girmeden, ağlamadan, bağırmadan, provoke etmeden sessiz ve sakin biz birlikteyiz, seviyoruz halli sakinliklerine devam ettiler... Zor ama güzel bir aşkın temsilcileri...
İlk başlarda Richard'a ısınamadım, o durgunluğunun iş bilmezlik mi ahmaklık mı olduğunu anlayamadan. Sonradan baktım ki çaresizlik boynunu bükmüş adamın... Kendini ifade etmek yerine aşkını yaşamaktaki kararlılığıymış o suskunluğu....
Mildred karakteriyle Ruth Negga oyunculuk performansı olarak şahaneydi... O koca koca gözleriyle anlattı her duygusunu... Dişi kuşluğunu sonuna kadar bırakmadı.... Ne ailesinden vazgeçti, ne umudundan ne de aşkından....
Bu arada hemen afişe de bir gönderme yapıyım. Çünkü filmi ilk gördüğümde afişin güzelliğine vurulmuştum. Evet afiş tam da filmin duygusunu yansıtmış, 10 üzerinden yıldızlı pekiyi yani :)
Sonuç olarak ben bu filmi SEEEVVVVDDDDİİİİİMMMMMM, sakin sakin güçlü bir aşk hikayesi izlemek isteyenlere kesinlikle tavsiyemdir. Mutlaka izleyiniz efenim...
LION (2016)
6 dalda adaylığı mevcut; en iyi film, en iyi yardımcı erkek oyuncu, en iyi yardımcı kadın oyuncu, uyarlama senaryo, görüntü yönetimi ve özgün müzik. (Not: Maalesef eli boş döndü)
Yine gerçek bir yaşam öyküsünden bir aktarımı izliyoruz bu filmimizde de.
Hindistan'da annesi ve abisi ile yaşayan Saroo, abisiyle çalışmaya çıktığı bir gün trende uyuya kalır ve kaybolur. Ne nerede olduğunu bilmektedir, ne de yaşadığı yeri. Avustralyalı bir çift Saroo'yu evlat ediniyor ve Saroo'nun bir anlamda hayatı kurtuluyor. Filmi kısaca özetleyecek olursam konusu böyle.
Evlat edinen çift olarak karşımıza Nicole Kidman ve David Wanham çıkıyor. Nicole Kidman anne rolüyle çok başarılı. Kendi hayatında da evlatlık edindiği için belki de hislerini ekrana çok iyi yansıtmış.
Saroo'nun küçüklük haline Sunny Pawar hayat vermiş. Çocuğun çakmak çakmak gözlerine hayran kaldım. Hele abisi Guddu'ya seslenişi kulaklarımdan uzun bir süre gitmedi... Çocuk masumiyetiyle yaşadığı büyük travma gözlerine yansımış çocuğun. Bağrıma basasım geldi film boyunca. Hele ailesi ile yaşadığı sevgi bağı....
Koskocaman bir şehirde küçücük boyuyla kaybolmuş bir çocuk... Hatta binlercesi... Düşüncesi bile çok üzücü olmasına rağmen bunun gerçek olduğunu bilmek oldukça can acıtıcıydı...
Annenin adı ne dediklerinde "anne" demesi sırasında ne düşüneceğimi, ne hissedeceğimi bilemedim. karmakarışık etti beni...
Saroo şanslıydı ve evlat edinilmişti ama ya diğerleri :(
Saroo'nun evlat edinilmesiyle birlikte sosyo-kültürel farklılıklar da gözümüze gözümüze giriyor filmde. Sıcacık bir yuvaya sahip oluyor Saroo... Sevgi ve kendisine verilen imkanlarla başarılı bir genç oluyor. Bu haline de Dev Patel hayat vermiş Saroo'nun.
Sue ve John çiftinin kendi çocuklarını dünyaya getirebilme imkanları varken kahverengi derili iki çocuğa hayat vermeleri gerçekten umut vericiydi. Üstelik diğer evlat edindikleri çocuk muhtemelen yaşadığı travmalardan ötürü davranış bozukluğu olan bir çocuktu ve aile bunu bilerek çocuğun sorumluluğunu üstlenmişlerdi. Hayranlıkla izledim onları...
Her nasıl yaşanırsa yaşansın bir şekilde insan köklerine ulaşmak istiyor galiba... Geçmişten yaşadığı kesitler aklına geldikçe Saroo'da ailesini bulma isteği oluşuyor. Samanlıkta iğne aramak gibi... Günlerini, aylarını, yıllarını veriyor hatta... Tam vazgeçtiği anda da o kaybolduğu tren istasyonunu buluyor. Bundan sonra yaşadıklarını izlemek çok ayrı bir keyifti....
Hele ki gerçek kimlikleriyle iki annenin birbirine sarılmasını izlemek ve gerçek Saroo'yu görmek mucizelere inanmamız gerektiğinin bir kanıtı gibiydi....
Kaybolan bir çocuğun sonu mutlu biten hikayesinin temsilcisi Saroo....
Sonuç olarak ben bu filmi SEEEEVVVVVDİİİİMMMMM, mutlaka izlemenizi tavsiye ederim. Çakmak gözlü Saroo'nun hikayesini çok seveceksiniz eminim....
