Günlerden 10 Kasım...

Sabah oğlumu daha bir özenli hazırladım...
Bugün üstü başı her zamankinden daha derli toplu olmalıydı...
O kara siren çaldığında pırıl pırıl saygı duruşuna geçmeliydi...
Bugün 10 Kasım biliyorsun değil mi dedim...
Biliyorum dedi... Çıtı çıkmadı...

Onu yolladıktan sonra televizyonu açtım...
Kanal D haberlerini son sesine kadar açtım...
Profesör Muazzez İlmiye Çığ vardı o sırada...
Bir Anıtkabir'i ziyareti sırasında okuduğu şiir vardı ekranda.... Atamın huzuruna çıktığında elleri titredi, çok heyecanlandım dedi... Onunla ağladım öylece, dayanamadım...

Sonra sevdiği şarkılar çıktı...
Dinledim öylece...

Alelacele hazırlandım sonra... O kara siren çaldığında sokakta olmalıydım...
Tam bir caddenin ortasında...
İnsanların arasında...

Ve o siren....
Tam da o an... Dimdik, başım yukarıda...
Gururla...
Minnetle...
Özlemle...
Saygıyla...

Tam karşımda bir kadın daha vardı... Gözünden sicim gibi yaş iniyordu...
Gözgöze geldik...
Gururla baktık birbirimize... Atamızın gururuyla...
Birlikte ve bir olmanın mutluluğuyla...

Saygıyla, minnetle ve özlemle ATAM....
Yolundan asla şaşmayacağım....


Çocuklarıma;

Oytun'um ve Arden'im...
Sizler Atatürk çocuklarısınız...
Bugün saygı duruşunda fark ettim ki, bazı gençler siren çalındığında etraflarına bakındılar ne yapsak diye... Dursak mı, durmasak mı kararsızlığında...
Çok üzüldüm, inanın...
Her ne olursa olsun, hani iki eliniz kanda da olsa derler ya...
O sireni duymanıza bile gerek yok...
Saat tam 09:05 te nerede olursanız olun, isterseniz dünyanın bir ucunda...
Dimdik ve gururla durun oğullarım...
Ne kadar olumsuzluklar yaşasak da unutmayın ki özgürce yaşamımızı sadece ve sadece Atamıza borçluyuz...
Bunu hiçbir zaman aklınızdan çıkartmayın...

unutulmadan :)

Malum sınav haftası tüm çocuklarda...
Bizimki özgüven patlaması yaşıyor, panik yok yaparım diye...
Sonrada sinir olup geliyor sınavdan ahahaaaa :)))
Tüm sınav çalışma tekliflerimde benimle kavga ettiğini hatırlatınca da surat yapıyor çok pis....
"Ben demiştim" kelimesine sinir olduğum gibi onu da sinir etmeye bayılıyorum :)))
Geçsin bu evrelerden, sonra o da çocuğunu deli eder :)))
Oğlum babaannen de beni deli ederdi diye bir sürü laf eder.
Malzeme vermek lazım accuk çocuğa :)))))

Bak ne diyecektim yine lafı nereye getirdim...

Sınav dönemlerinde bizde okunmuş pirinç verilir çocuğa :)))
Ben çok yuttum, oda yutsun...
İlk zamanlar karnını ağrıtıyordu, anlatmışımdır mutlaka...
Şimdilerde alıştı artık....
İşte yine öyle birgün....

* Anne şu pirinçleri pişirsen de versen bana olmaz mı?
* Kahkaha efektiyle niye karnını mı ağrıtıyor?
* Diri diri yutunca diri diri çıkıyor. Okunmuş pirincin tuvalete atılması günah değil mi?
* Hmmmmm :// Miden öğütüyordur yahu onu...
* Sanmam, sen bunu bi düşün...
* Hmmmm ://

Şimdi bu dialogtan sonra kendime durup durup salaksın kızım sen dedim...
Bunca yıldır yedin yuttun, hiç aklına geldi mi bunu çok bilen büyüklerine sormak...
Ahahahaaa bir de uyanığım diye geçinirsin, SAAAAFFFFF :)))

İşte iyle :))
Musmutlu ve rengarenk  haftalar....

İnstagram seçmeceleri

Selam millet....

Bu yazıları her ay yazmak çok hoşuma gidiyor...

Ne yapmışım toplu halde bakıyorum ya, ayrı bir zevk :)

İnstagramda çok aktif olamıyorum her zaman ama, yinede çek fotoyu koy pek kolay :))

Ekim'de neler yapmışım bakalım mı birlikte ;)

Öpücüklerle uyandırılıp süpriz kahvaltıya uyanmak şahaneliğinde birgün ♥ ♥

 Sofraya oturur oturmaz da ekmek yandı, patates pişmedi, çay soğudu galiba dedi :))

 Ahh be oğlum dedim, zehir olsa ne yazar senin elin değdi ya...

 Mutlu ve mesuduz bugün ikimizde... 

Üstüne birde Cumhuriyet Bayramımız... 

Nice coşkulu bayramlarımız olsun hep birlikte ♥ ♥

Bugün kahvaltı paşamdan 

Patatesli yumurta hiç pişmemiş hakikaten

Diri diri gömdük mideye

En şahane kahvaltı oğluşun elinden vallahi

Günaydın bu arada ♥

13578542257996 gün önce başladıysam ve ancak bugün bitirdiysem nolmuş yani.... 

Şimdi kaç tane daha yarım işim var sayamayacağım ama 1 eksildiği kesin hahaaaytttt :))

Darısı diğerlerinin başına

Sözde ben bu sene tüm yarım işleri bitirecektim 

İki geri bir ileri benimki

Canım sağolsun ayol :))

Çekmecelere el attım bugün... 

Pazar sürprizi çıktı içinden. 

Kaybolmasın diye bir köşeye sıkıştırmışım ve de balık akıllı ben unutmuşum :))))

"Nasıl böyle bir kar tanesi gibi narin bir anneye acımasızca kıyabildim" diye başlayan cümleye koptum resmen tabi. 

İlkokuldaydı bunu yazdığında, ne olduğunu hatırlamıyorum ama küsmüştüm :)) 

O da barışma mektubu yazmıştı.. 

Yalnız şimdi aklıma geldi de bu çocuk çok iyi aşk mektubu yazacak :)) 

Kanmayın kızlar affedince aynı tas aynı hamam bizde ahahaaaaa 

Oytun halleri 

İlkokul yıllarından

Küstüm oynamıyorum :)

Anneler de küser, hem de sağlam küser..

Kaynana notunu da ekleyiverdim, işlem tamam 

Bana çocuk masumluğu verin gerisini koyuverin gitsin...

İşe gitme tamam...

Saç kestirme işlemi tamam...

Veli toplantısı tamam...

Alışveriş tamam...

Şimdi bir hasta ziyaret...

Gece de kızlarla toplanmaca...

Eeeee gün tamamlansın artık... Yeter bu kadar koşturmaca...

Yarın evde oturuyum artık

Çok yoruldum çok

Sokakta hayat var evet ama bu kadarı da fazla oldu biraz

Koştur koştur olmayaydı iyiydi..

Bizim evde hiç masa falan bulunmaz zaten...

Bu çocuk beni bir gün taa orta yerimden çatlatacak vallahi... 

Oğlum geçsene masana, ama yok nerdeee çok rahatmış orada 😥

Bazen özellikle yaptığını bile düşünüyorum 😈😈😈

Oytun halleri

Ortaokullu ergenus

Bu çocuğun ders çalışması bir ölüm

Geçip masaya oturup düzgün çalışsa ölür sanki

Yakında amuda kalkacak

Sabır Şebo

Bugünlerde geçecek...

Çok kalın ipleri düğümlemeden dikerek birleştiririm hep. 

Sıfır hatasız gözükür. 

Penye ipi de öyle yaptım ve oleyyy bu da oldu 💪💪

Bu arada bunu ben mi buldum, tabiki hayır :) 

Anacığım sağolsun, elimiz iğne tutmaya başladığından bu yana böyle küpeler takar kulağımıza ♥

Şimdi terapi vakti 

Kuruldum tv karşısına, dizi izlemece

Anamın kızıyım ben

Ev yarım işlerle dolu olabilir

Bu yeni bir işe başlamama tabiki engel değil ;)

Mutlu haftasonları 

♥ ♥ ♥

Bu kitaplar çocuklara #2

Oytun'la kitap okuma hallerine devam...
Sanki biraz daha ivme kazandı bende okumaya başlayınca kitapları...
Elimde okurken gördüğünde, kitapla ilgili sorular soruyor... Benim duygularımı sorguluyor daha çok...
Fark ettim ki bazı yerleri de atlıyormuş, kendince hoşuna gitmeyen kısımları...
Özellikle o kısımları soruyor bana... Sonra bir bakıyorum tekrar okuyor o bölümü...

Hala kitapta sevdiği yerleri çizmeyi, işaretlemeyi aşılayamadım ona...
İşaretlesene oğlum demektense (biliyorum ki bu Oytun'da sökmüyor), gel sana en sevdiğim yeri okuyayım diyorum. Sonra da ondan istiyorum... Şaşkınım bulana kadar cebelleşiyor kitapla...
Baktım son okuduğumuz kitapta sayfa numaralarını yazmış bir kağıda, hala kitabı işaretlemiyor :)))
Bu da onun tarzı demek ki...
Belki sonradan alışkanlık haline gelir...

Gelelim kitaplara...

 Büyücünün Şapkası / Tove Jansson

Pedagog bir arkadaşımın tavsiyesiydi bu kitap, Oytun'a okuttur demişti... Sıcağı sıcağına ilk ben okuyayım demiştim ama bu sefer Oytun benden önce davrandı...

Pek kıkır okudu bu kitabı...
Hah, bu çok kıkırdadı içinde kesin muzurluk var dedim ama fesatlık yapmışım :)))
Çok masum güzel bir kitap var...

İçinde arkadaşlık var, hayal gücü var, yardımlaşma var, macera var, hafiften aşk var. Var da var yani...

Hikayemiz Mumi vadisinde geçiyor. Vadide yaşayan mumiler kış uykusundan uyanıyor. Mumi Anne, Mumi Baba, Mumiş, Snork, Snorki ve evin vazgeçilmez misafirleri...  Böylece hikayede başlıyor.

Çok paylaşımcı bir aile.. Yemeklerini, sevgilerini, üzüntülerini çok güzel paylaşıyorlar... Çok da sevgi pıtırcığı değiller tabiki. Arada mızmızlık da ediyorlar.
Doğallar anlayacağınız...

Bir de vadide gezerken tesadüfen buldukları siyah kocaman şapkaları var. Büyücünün şapkası...
İçine ne atılırsa farklılaşan bir şapka... Büyülü...
Çocukları çok sevindirdiği gibi aileyi maceraya da sürüklüyor bu şapka...
Güzel bir çocuk romanı...
10-13 yaş için ideal...
Ama ne yalan söyliyeyim benim bile çok hoşuma gitti...

Sadece kitabın sonuna doğru ailemize iki konuk daha katılıyor; Hoflan ile Hiflan...
Her kelimenin başına -h- ekledikleri için konuşmalarını anlamakta zorlanabilirler biraz. Oytun bu bölümde sıkıldığını ve sevmediğini söyledi mesela... Benim için beyin jimnastiğiydi onların konuşmalarını okumak :))

"Humi Hanne hize hok hiyi havhandı. Humi Hevi'nde hize hir hoda hehdi." gibi cümlelerden hoşlanmaması gayet doğal... Bazı cümlelerin çevirisi allahtan evin diğer sakinleri tarafından yapılmışta çok konudan koparmıyor.

Kitapta diğer sevdiğim yer yer yazarın notu olarak dip kısımda yer alan annene sor kısımlarıydı.
Mesela bir kaç yerde " Eğer Misk Faresi'nin takma dişlerinin  neye dönüştüğünü öğrenmek istiyorsanız annenize sorabilirsiniz. O biliyordur herhalde" gibi cümleler bir oyun gibi...
Ama neye dönüştüğünü ben bilemedim o ayrı mesele :))))

Sıcak ve sevimli bir kitap. Güzel duygular, güzel mesajlar var ve bu çok doğal verilmiş...
Gönül rahatlığıyla okutabilirsiniz, hatta fırsat bulursanız sizde okuyun derim ben ;)

Kitaplardan Korkan Çocuk / Susanna Tamaro

Susanna Tamaro'nun çocuk kitapları yazdığını bu kitabı görene kadar bilmiyordum. Zamanında beni Yüreğinin Götürdüğü Yere Git kitabıyla büyülemişti.

Belki Oytun'u da büyülerdi :)
Aldığım zaman tabi ki Oytun suratına bakmadı kitabın... Kitaptan bahseden bir kitap, ıyyyhhhh çok sıkıcı gibi düşündü herhalde :))

Şimdilerde kitap özeti çıkartmak mecburiyetleri var, bunu isteyen ve kontrol eden öğretmenimizin ellerinden öpüyorum vallahi... Suratına bakmadığı kitapları eller oldu bizimki. Bunu da ince diye tercih etti muhtemelen :))) (41 sayfacık)

Bu arada bu kitap normal şartlar altında yaşına uygun değil aslında. Daha çok 8-9 yaş için daha ideal... Ama diyorum ya yeterki okusun böyle kitapları...

Kısaca kitabı anlatacak olursam;

Leopoldo henüz 8 yaşındadır ve her doğum gününde kitap hediye eden bir anne-babaya sahiptir. Halbuki o koşu ayakkabısı istemektedir doğumgününde :))) Bizimki de oyuncak istiyor hala ahahahaaa :))
Bu arada annesi babası daha önceki dönemlerde derslerinde başarılı olmadığı için oğlumuzu doktora götürürler ve teşhis Leopoldo kitaplardan korkmaktadır. Bir sürü yasak gelir evde, sırf kitap okusun diye... (bizde de var o yasaklardan ahahaaa :) )
Neyse efenim bu Leopoldo kendisine yine kitap alındı diye ebeveynlerine küser, kızar bolca. Kendisini odaya kapatır. Ve ertesi günü okula gidiyormuş gibi evden kaçar. Kitabın bu bölümü evet feyz alınacak bir konu değil ama tatlıya bağlanıyor endişelenmeyin :)
Macera bu ya, gittiği parkta kör bir adamla karşılaşır. Adamın hayatı film gibidir... Macera dolu :)
Keşke dediği hiçbir şey yok gibidir...
Sadece gözlerini kaybetmeden önce bir kitabı yarım bırakmış ve onun sonunu merak etmektedir....

Kitabın konusu böyle ilerliyor, sonunu tabi ki anlatmayacağım... Okuyan bir küçüğümüz olursa burayı ona kopya vermiş olmayalım :) Malum yeni nesil kitap özetlerini internetten de araştırabiliyor :)))

Kitabın en sevdiğim kısmı, babası çok kitap okuyor diye babasını tembel olarak nitelendirmesi... Ama adam da tembel yani, gezmeyi sevmiyor ki :)))

Anne babalara da ufak mesajlar veren bir kitap... 10-15 dk da bitirirsiniz...
Sevilesi üstelik...
Çocuğunuzla okuyunuz efem :)))

Oliver Moon ve Ejderha Felaketi / Sue Mongredien

10-13 yaş kategorisinde bulunsa da kitap kendimce 9-10 yaşın daha uygun olduğunu düşündüm okurken.

Oytun bu kitabı muhtemelen resimli olması ve içinde ejderha geçtiği için seçti. Tabi bir de ince olması :)
Malum bu önemli bir ayrıntı....

Kitaptaki isimler çok ilginç;  Eliot Kokuluperuk, Bayan MacKertenkele, Bully Öcümayası gibi :))
İsimler evet ilginç ve komik ama kitabı biraz karıştırmış isimlerle... Kalabalıklaştırmış yani...

Tesadüfi olarak bahçelerine gelen minik ejderha Dottie, sihir festivalinde sıkıcı çöp toplama görevi olan Oliver Moon'un görevini eğlenceli hale getirecektir tabi ki kendince. Onu eğitmeye çalışsa da çok başarılı olamamaktadır. Sihir festivaline minik ejderhasıyla katılacağını bütün arkadaşları ve öğretmenleri duyunca vazgeçememiştir de...
Sonuç biraz hezimet olsa da festivalde farklı şeyler yaşanacaktır...

Kıssadan hisse veriyim derdi olmayan kitap yine de hafif kıkırdamalı...
Erkek çocukları için daha uygun...
Bu kitap bildiğim kadarıyla 4 kitaptan oluşuyor. Hayal gücü gelişsin, aman kitap okusun, hokus pokusları da seviyor diyorsanız okutabileceğiniz bir kitap...
En azından benim görüşüm budur efem :)

Olduğu Kadar Güzeldik / Mahir Ünsal Eriş

Kitabın kapağına baktığınızda ne hissediyorsanız, kitabı okurken de öyle hissediyorsunuz...

Bu kitabı tek bir cümleyle anlat bana deseler galiba böyle söylerdim...

Eskici bir ruhum var galiba, eski hatta eskitilmiş  herşeyi seviyorum... Eskimesin diye gözünün içine baktıklarım, eskiyince daha bir değerli oluyor...
Garip bir ruh hali kabul ediyorum :))

Hikaye kitaplarıyla aram çok iyi değildir aslında...
Hoş bu kitabı aldığımda hikaye kitabı olduğunu bilmiyordum...
Bu da ayrı bir ironi :)))

8 hikaye de birbirinden güzel ama "benim adım Feridun" favorim bu kitapta...

Öyle çok zorlamadan yazılmış hikayeler, günlük konuşma diliyle çoğu... Bazı hikayeleri uzun uzun anlatmış hatta, ama sonra toparlamış... Sevilesi bir karakter mutlaka koymuş...

Bir de her telden çalmış hikayelerinde, bir çırpıda okumamın en büyük sebebi herhalde...

Kitabı bitirdiğimde her hikayenin ucu açık bırakılmasına hayıflandım sadece... Bari birkaç tanesini bağlasaydı... Yormasaydı beni iyiydi ahahaaaa :)))

Çıtır çıtır bir kitap, sevilesi...
Rast gelirseniz bir göz atın derim, naçizane ♥

Sevilesi cümleler olmazsa olmaz tabi ki...

* Kimseyi istemiyorsun yanında, ama durup durup da yalnızlıktan şikayet edesin geliyor. Bir şeyden şikayet edebilmek için bile insan lazım. Öyle hileli bir şey bu.

* Tıraş olmak ne garip şey, her seferinde altından gençliğin çıkacakmış gibi kendi yüzünü kazıyorsun, fakat yine, biraz daha yaşlanmış halin kalıyor eline.

* Sevilirken, kendimize, sevdirmeye çalıştığımız zamanlardaki kadar bakmıyoruz çünkü hiç. Biri gelip bizi tezgahtan alana kadar, bir manavın önlüğüne süre süre parlattığı elmalar gibi cilalayıp duruyoruz kendimizi. İlk ısırıktan sonra, ısırılan yerlerimizden kararmaya başlıyoruz ama.

* Demek ki insan, yaşıyorsa nasıl olsa iz bırakıyor, bir zeytincinin paslanmış tabelasında bile olsa. İlla birilerinin kalbini dağlamanın lüzumu yok iz bırakmak için demek ki.

* Ölmek olmasa yaşamak ne güzeldi. Oysa insanlar sırf bir gün öleceklerini bildikleri için bu kadar çok seviyorlardı yaşamayı.

* Yalnızlık ailesizlikmiş meğer...

* Umut çok garip bir şey, insanı olduğundan daha aptal etmeye yetiyor.

*İnsanın canına tak eden şey, gerçekten de tak diye keskin bir gürültü çıkarıyorsa...

* Yürümeyi de, koşmayı da, düşmeyi de burda öğrendim. Ama kalkmayı öğrenmek için Bandırma'dan ayrılmam gerekti. Ananın babanın kucağındayken öyle tepe taklak düşülemiyordu çünkü.

* Ne olursa olsun, çocukken hayat, koptuğu yerden daha kolay devam ediliyor.

* Çocuklara hakikat nasıl da olduğu gibi görünüyor. Başka türlüymüş gibi davranıldığında şaşırıyorlar, ikna olamıyorlar kendi kendilerine. Büyüklerine sora sora köreltiyorlar hakikati gören gözlerini zamanla. Böylece büyüyorlar.

Mutlu haftalar ♥

Yedi Evin Sırları / Alev Aksoy Croutier

Yine güzel bir kitap anlatmak için geldim size.
Bundan aylar önce sevgili Sevda'cığım tavsiye etmişti bu kitabı bana...
O tavsiye eder etmez hemen almıştım ama uzun bir süredir bekliyordu başucumda...

Ve nihayet başladım kitabı okumaya....

Arka kapakta şöyle yazıyor;

"Evlerin de ruhu vardır. Onlarda görür, hissederler... Onlar da sever, sevgi beklerler. Sevdiklerine bağlanır, sır biriktirirler.

Yedi Evin Sırları, Osmanlı İmparatorluğu'nun son günlerinden Cumhuriyet'in ilanına ve günümüz Türkiye'sine dört kuşak boyunca uzanan bir ailenin öyküsünü yaşadıkları farklı evlerin dilinden anlatıyor.

Benzersiz olaylarla örülmüş bu aile destanında, aynı zamanda, değişik kuşaklardan özel dört kadının yaşamı buluşuyor."








Eski evleri çok severim, beni takip edenler bilirler...
Kapısına, penceresine baktığımda o evde yaşayan hayatları hayal ederim hep... Penceresi işlemeliyse mesela, o evin sahibi benim için nazenin duygusaldır.... Bahçesinde çiçekten çok ağaç varsa, köklerine bağlı bir insan hayal ederim... Bunun gibi bir sürü şey...

Ben böyle hayal ededururken,  Alev Aksoy Croutier o evleri dillendirmiş...
Sanki kendileri aşık olmuş gibi, özlemiş gibi, sevmiş gibi, ağlamış gibi....
Kendilerine sahip çıkanlarla özdeşleşmiş evler...

Bir kuşak aile nereleri gezdiyse o evler dizilmiş sıra sıra önümüze...
İzmir, Bursa, Ankara, İstanbul...
Köşkten başlayıp sıradan bir günümüz dairesine uzanan geçmişten bir yolculuk....

Kurtuluş Savaşı yıllarından, Cumhuriyet'in ilanına, oradan da günümüze geçişleri...
Hayat şartları, yedikleri, içtikleri, kıyafetleri, saçları...
Her konudaki değişimleri...

Hepsi birbirinden farklı kadınlar; Esma, Ayda, Gonca, Papatya, Amber, Kamile...
Ve ailenin büyüğü İskender Bey...
Kadınlar çeşit çeşit, renk renk...
Hepsi birbirinden farklı...
Aşkları, duruşları, özlemleri, arayışları...

Kitapta en sevdiğim karakter küçük bir yeri de olsa Papatya idi benim... Farklılığını sevdim... Renk getirmiş kitaba... Ayda'nın yaşlılık halini sevdim sonra da...
Amber tüm kuşaklar arasında geçişin en büyük tanığı...

Kadına ne gözle bakıldığının da bir resmi bu kitap aynı zamanda... Erkeğin ardında gizlenen ve ancak onun kimliği sayesinde yaşamını sürdürebilen kadından, günümüz kadınına bir serüven...
Aile baskısı, mahalle baskısı, gelenek-görenek baskısı...

Tüm ailenin birlikte yaşadığı o kalabalık aile resmini de çok güzel anlatmış Alev Aksoy Croutier...

Kitabı genel olarak çok sevdim...
Keşke dediğim şeyler oldu ara ara sadece....

Keşke dediklerimden biri de baskı konusundaydı... Keşke o evlerin ayrıntılı bir resmini çizselerdi kitaba, küçük resimler yerine...
Bir de dönem dönem farklı isimler, farklı kelimeler geçtiğinde yazı içerisinde aşağıya açıklama düşebilselermiş... Hiç bilmediğim, duymadığım bazı terimler vardı. Aramak, anlamak bazen zor oldu... Yıldız koymak çok zor olmasa gerek...

Sözün özü kesin okuyun bu kitabı diyorum ve Sevdacığıma teşekkür ediyorum böyle güzel bir kitabı okumamı sağladığı için ♥

Hepimizin Cumhuriyet Bayramı kutlu olsun...
Yarın bizim en güzel bayramımız ♥






Altı çizililer;


* Biz evler güzel mekanlar arzularız. Güzel bir mimari, sağlam inşaat, çevreyle uyum, iyi kalpli ev sakinleri, sürekli bakım, uzun bir hayat, sevgi ve şefkat isteriz. Bütün bunlar bize can katar. Ve karşılığında, bizde aynı şeyleri veririz. İçimizde yaşayanlara güzel, huzurlu bir iç dünyası sunarız.

*Bir saat sonra yangın sönmüştü. Bizi,  yani İzmir'in sakinlerini, siyah bir çamur ve matem içinde bırakarak terk etmişti alevler. Her zaman beyazlar içinde olan Smyrna şehri şimdi siyah bir peçeye bürünmüştü. Tıpkı kadınları gibi.

* Mümkün müdür ki bir toplumun yarısı topraklara zincirlerle bağlı kaldıkça diğer kısmı göklere yükselebilsin?

* Çevresindeki diğer kadınlar gibi, o da yorucu işlerle uğraşmaktan kaçınıyordu. Öyle ya, buralı erkekler, kadınlarının etli butlu olmasını tercih ederlerdi (kadın vücudu başka ne işe yaradı ki?). Kürdan gibi sıska o gavur kadınları kim beğenirdi! Kadınlarımızın incirlerimiz gibi tombul ve yumuşak olmaktan başka çareleri yoktu. İleri yaşlarına erişip de bacaklarının ve kalçalarının peltek muhallebi gibi olduğunu fark edinceye kadar düşünülmezdi bu haller. O zaman bile, bu kusurları kadere yorar, ya da nazar değdiğine inanır veya soya çekime bağlarlardı. Kendi annelerine ve ninelerine de aynı şey olmamış mıydı?

* "Çocukların böyle şeylere alışmaları şarttır. Büyümenin bir parçasıdır bu da." demişti babası Amber'e.  "Bir daha gördüğünde bu kadar üzülmezsin. Her türlü acı tekrarlana tekrarlana gücünü yitirir."  (Not: Kurban kesilirken çocuğun seyretmesinden bahsediyorlar.)

* Yaşadığımızın dışında daha o kadar çok dünya var ki, Amber! Mesele doğru parolayı bulmaktadır. Bazı yollar diğerlerinden daha etkilidir.

* "Kokunu kimseye vermemelisin, tatlım" dedi Ayda, "Eğer biri kokunu çalarsa, ruhunu da çalabilir. Unutma bunu."

* Mızmız tabiatlı insanlara, bilhassa kadınlara, kahve içmek iyi gelir. Böyle insanlar bol bol koyu kahve içmelidir. Melankolik olmadıkları sürece, fazla kahve içmekten hiçbir zarar gelmez. / Katip Çelebi - Mizanü'l Hakk (1650)

* Kadınların hepsi, Kamile'nin Miele'sini kullanmak için başka işlerini ihmal etmeye başladılar. Makinenin çalkalanmasından adeta büyüleniyor, otomatikleşmenin neşesiyle coşuyorlardı. Sonra, çamur renkli ya da pembe tuvalet kağıtları aynı işi gören gazete kağıdı parçalarının yerini aldı. Derken kadınlar halis keten ve ipekliden dokunmuş, kenarları ince ince işlenmiş güzelim mendillerinden vazgeçip kaba krep kağıttan üretilmiş Kleenex mendilleriyle silmeye başladılar burunlarını. Atmak, bakmaktan daha kolaydı.

* Kamile, Amber'e bir keseyle pembe bir Puro sabunu verip artık kendi kendine yıkanacak kadar büyüdüğünü söyledi, banyonun kapısını kapadı ve kızı kendi başının çaresine bakmaya terk etti. Amber, kocaman tabut biçimli küvetin içine oturmuş, arada bir suyun içine kayarken, kendini son derece önemsiz ve küçülmüş hissetti. Boğulmaktan korktu. Kapının kilitlenmesinden, dışarı çıkamamaktan korktu. Küvetin giderinden vantuz gibi emilmekten korktu. Kendisini okşayan, keseleyen, yıkayan elleri özledi. İnsan sıcaklığını özledi. Yıkanmak, birdenbire yalnızlığın ve terk edilmişliğin simgesi haline gelmişti.

* Ama derler ki, tehlikeden kaçtıkça, tehlike yatağınıza gelir.

* Bir hayalperest, yarattığı hayaller dönüşünce hayalle gerçek arasındaki farkı anlayamaz. Düşler görmekten asla vazgeçmez.

* Kadınlar erkeklerine hizmet ederek var olabilirlerdi. Bir ruh kazanmalarının tek yolu buydu. Kadınlar bir ruha sahip olarak doğmadıkları için, ancak kendilerini bir erkeğe adayarak, onun yoluyla cennete girebilirlerdi. Ama cennette bile erkeklere huri denen kadınlar hizmet ederdi. Kadınlar için başka cennet yoktu.

* Yoldan geçenler, bir zamanlar burada dokumacı bir ailenin oturduğuna dair öyküler uydururlar. Ama hepsi şunu söyler: Farklı bir dokumacılıktır bu, ipek değil de hikayeler dokuyan bir aileydi onlar.

* İnsan asla akıllı bir adamın önüne geçmemeli, bir aptalın peşine de düşmemeli.

* Sıla hasreti, anılarımızdaki nesneleri şiirsel ideallere dönüştürür. Geçmişin güzel hatıraları gözümüzde iyice büyür; kusurlu yönleri ise araya giren zaman ve mesafeyle yumuşayıp törpülenir ve bir zaman gelir hayalimizden hemen hemen tümüyle silinir. / George Sand - Horace

* Sokak satıcıları. Yoğurt, karpuz, simit satıyorlar. Burada böyle tanıtım yapılıyor.
   Avaz avaz bağırmaları şart mı?
   Yoldaşlık ve rekabet yaratmanın bir yolu bu. Mallarını şarkı söyler gibi duyurmak.

* Bizim ailemiz kendi geçmişi konusunda o kadar güvensizdi ki, geçmişe dayanmadan kendilerini çırılçıplak ve yüzsüz kalmış hissederlerdi Amber. İşte bu nedenle, geçmişleri hakkında parlak bir hikaye uydurdular. Kuşaktan kuşağa geçecek bir öykü. Böylece kimse onların ne kadar sıradan insanlar olduğunu bilmeyecekti.

* Çiçeklerin dili vardır, bilirsin. Hercai menekşe sevecenlik demektir, mor hasekiküpesi kararlılık, gelincik teselli, inciçiçeği mutluluğun geri gelmesi, melekotu ilham demektir.

* Kendini olduğun gibi kabul edersen ve kendini zarafetle  taşırsan, yaşlılık hayatının en güzel çağı olabilir.