16 Kasım 2016
Ahhh Feridun ahhh...
Geçen ay bir kitap paylaşmıştım sizinle; Olduğu Kadar Güzeldik..
İçindeki "Benim Adım Feridun" hikayesini de kitabın favorisi olarak belirlemiştim...
Naif, sıcak bir hikayeydi...
Alıntılarımın çoğu da o hikayedendi hatta...
İşte o postu yazdığımda blogger bir arkadaşımızın yorumuyla öğrendim Çağan Irmak tarafından filminin çekilmeye başlandığını... Ne sevindim anlatamam...
Sevdiğim hikaye ve Çağan Irmak bir arada...
Gitmez miyim, tabi ki hemen giderim :)))
Eee o zaman gelsin bir film yorumu daha :)
BENİM ADIM FERİDUN (2016)
Baş karakter Feridun tam hayalimdeki gibiydi, darmadağın :)) Darmadağın bir adam olarak Halil Sezai Paracıkoğlu'ndan ala bir adam yoktur herhalde... Adam traş olup, saçını başını toparlasa da her daim darmadağın hissiyatı yaratmıyor mu sizde de... Bende şahsen böyle bir hissiyatı var bu adamın...
20 sayfalık bir hikayeden 2 saate yakın bir film çıkartılırsa ilave karakterlerin, olayların girmesi de gayet doğaldır... Yalnızlığın hikayesini sıcak aile özlemiyle buluşturan hikayemizde ilk 15-20 dakikadan sonra olmuş bir cümbüş...
Çağan Irmak'ın tüm filmlerini ayıla bayıla izlemişimdir. Sadece 3 filmi var henüz izlemediğim; Bana Şans Dile, Mustafa Hakkında Herşey ve Karanlıktakiler. Hatta bu sene sonuna kadar bunları da izleyeyim ben...
Neyse efenim gelelim yeniden konuya...
Yavaş yavaş Çağan Irmak filmleri acısızlaşmaya başlıyor galiba gibi bir sonuca ulaşıyorum düşündükçe... Nadide Hayat'da hafif damlamıştı gözyaşlarım... Ve bu film tarihtir benim için...
AĞLAMADIĞIM İLK VE TEK ÇAĞAN IRMAK FİLMİ....
Yine spoiler vermeden filmin konusunu özetleyecek olursam;
Sevgilisi Ayla (Özge Borak) tarafından terkedilen Ersan ana ocağı Erdek'e gider. Demlenmek için bir düğün seçer ve Feridun çığlıkları eşliğinde kendini Feridun olarak adleder. Hayal (Büşra Pekin) ise Feridun'un içindeki Ersan'ı keşfeden yegane kişidir...Aşık mı oluyor ne ????
gibi özetleyebiliriz :)))))
Usta oyuncular eşliğinde düğün serenomisi ilk başlarda eğlenceli olsa da sonlara doğru hafiften suyu çıkartılmış...
Tarık Pabuççuoğlu, Suzan Aksoy ve de özlenen Kantargillerden Döndümüz Defne Yalnız muhteşem :)
Çalgı çengi, bol insan, bol karışıklık döngüsünden sakinliğe filmin son 10-15 dakikasında geçiyoruz şükür.. İşte burada hafif melodram yaparak ağlatma girişiminde bulunulsa da yeterli donanım yok elimde, ağlayamıyorum işte....
Mesajlar yine usturupluca yerleştirilmiş... Es geçilmemiş..
Büşra Pekin / Halil Sezai uyumuna söyleyecek laf bulamıyorum...
Evet yine sıcacık, ara ara babaannenin (Defne Yalnız) çıkışlarıyla kahkaha attıran, ayrılığın evrelerini cuk oturtan bir film olsa da ne yazık ki beklediğim bir Çağan Irmak imzası yoktu... O yalnızlıktan benim kalbime hançeri saplar bir de etrafında döndürür hesaplamalarındaydım...
Kısmet değilmiş...
Sonuç olarak çok kötü değil, ben yine de SEVVVDİMMMM olarak not ediyorum bu filmi...
14 Kasım 2016
Nejat İşler diyince bende hep akan sular durur....
Seviyorum uleynnnn diye bir başlık atasım gelmişti, vazgeçtim :)
Hafif hayal kırıklıklarım oluştu sanki...
Ama dur şimdi lütfen bu lafımın üzerinde durma, ilk önce filmi anlatayım sonra filmle alakasız hayal kırıklığımı anlatayım...
Bu arada izlemeyen varsa, spoiler vermeden anlatmaya çalışacağım...
Bu da ön notum olsun...
İKİMİZİN YERİNE (2016)
Vizyona ilk girdiğinde gitsem diye kıpırdandığım, sonradan vazgeçtiğim ve dayanamayıp gittiğim bir film kendisi...
Nejat İşler vardı, Zerrin Tekindor vardı evet gitmeliydim ama Serenay Sarıkaya ile Nejat İşler olmuş muydu acaba sorusundan vazgeçip internete düşünce izlerim moduna girmem ve çıkmam... Hikayem bu işte :)))
18 yaşındaki Çiçek (Serenay Sarıkaya) ile 40 yaşındaki Doğan (Nejat İşler) 'ın muhteşem aşkı olarak lanse edilen film aslında içinde aşkı da barındıran bir dram.... Çok da laylaylom bir havası yok anlayacağınız...
Küçük bir kasabada geçiyor... Hangi kasabada geçtiğini film boyunca öğrenemediğim gibi, hala da öğrenebilmiş değilim :)
Filmin yıldızı anne Ülkü rolüyle seyrettiğimiz Zerrin Tekindor... Kadının gözleri yetiyor film boyunca... Ne hissettiğini gözlerinden takip ediyorum... Ve o kadar gerçek gibi ki duyguları, onun gözünden bakıyorum tüm film boyunca...
Yer yer yeşilçamımsı bir hava, yer yer aman tanrım diye bir gerilme hissi, uçuş uçuş aşk hallerinin saçmalamaları ve acı gerçekler...
Evet zannederim bana bu filmi tek cümleyle anlat deseler böyle anlatırdım...
Bazı yerlerde tutarsızlıklar, kurgu hataları yok değil filmde ama çok da batmadı gözüme gözüme... Olay döngüsüne ve ne olacak hissine o kadar kaptırmışım ki kendimi üzerinde çok durmadım...
Gelelim hayal kırıklığıma... Nejat İşler'im yakışıklım yaşlanmış ya artık... Hahh sen yerinde saydın sanki Şebo demeyin bana vallahi üzüldüm... Kendi kırışıklıklarıma bile bu kadar üzülmüyorum...
Hele ki bir de filmin bazı yerlerinde üzerinde 2 beden bol ceketle saçlarını yandan ayırıp taramamış mı... Buyur amca geç içeri diyesim geldi :))) Sonlara doğru öğretmen kimliğinden çıktığı için belkide üzerine 2 beden büyük gelen ceketi çıkardı da rahatladım :))
Teras sahneleri biraz klişeydi belki ama orada karşılanan gün doğumlarını sevdim....
18 yaşındaki bir genç kız ve 40 yaşında bir öğretmen birbirine aşık olur mu, onun tartışmasına girmek istemiyorum... Filmin hissiyatı beni daha çok ilgilendiriyor...
İnekler mor olunca reklamlarda, mor inek mi arıyoruz bağda bahçede...
Filmi benim için en özel sahnesi bir şiir sahnesidir... Hayatımın ara dönemeçlerinin birinin tatlı esintisi vurdu yüzüme o şiir okunurken... Sırf o şiir tam da orada olduğu için film berbat bile olsa -ki değil- ben tatlı bir tebessümle ayrılırdım filmden, biliyorum... Hoş tatlı bir tebessümün eşliğinde gözüne fener tutulmuş tavşan gibi çıktım filmden o ayrı mesele :))) Zerrin Tekindor sağolsun :)))
Anlatmayacağım merak etme, sadece izlersen şayet anne Ülkü'nün son görüntüleri derim, izleyince anlarsın beni....
Kısa kısa, karışık oldu bu sefer filmi anlatmam... Hayattaki cümlelerim bazen böyle oluyor işte...
Sonuç olarak SEVVDİMMMM bu filmi...
Konuyu tatlıya bağlayıp, o güzel şiirle bitirelim o zaman bu yazıyı....
Mutlu haftalar ♥
Çocuksun Sen
1
Dünyanın dışına atılmış bir adımdın sen
Ömrümüzse karşılıksız sorulardı hepsi bu
Şu samanyolu hani avuçlarından dökülen
Kum taneleri var ya onlardan birindeyim
Yeni bir yolculuğa çıkıyorum kar yağıyor
Bir aşk tipiye tutuluyor daha ilk dönemeçte
Çocuksun sen sesindeki tipiye tutulduğum
Dönüşen ve suya dönüşen sorular soruyorsun
Sesin bir çağlayan olup dolduruyor uçurumlarımı
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Birisi adres sorsa önce silaha davranıyorum
Kekemeyim en az kasabalı aşklar kadar mahçup
Ve üzgün kentler arıyorum ayrılıklar için
Bir yanlışlığım bu dünyada en az senin kadar
Ve sen kendi küllerini savuruyorsun dağa taşa
Bir daha doğmamak için doğmak diyorsun
Ölümlülerin işi bir de mutlu olanların
Onların hep bir öyküsü olur ve yaşarlar
Bırakıp gidemezler alıştıkları ne varsa
Çocuksun sen her ayrılıkta imlası bozulan
Susan bir çocuktan daha büyük bir tehdit
Ne olabilir, sorumun karşılığını bilmiyor kimse
Kötü bir anlatıcıyım oysa ben ve ne zaman
Bir kaza olsa adı aşk oluyor artık
Aşksa dünyanın çoktan unuttuğu bir tansık
Seni bekliyorum orda, o kirlenen ütopyada
Kirpiklerime düşüyorsun bir çiy damlası olarak
Yumuyorum gözlerimi gözkapaklarımın içindesin
Sonsuz bir uykuya dalıyorum sonra ve sen
Hiç büyümüyorsun artık iyi ki büyümüyorsun
Adınla başlıyorum her şiire ve her mısrada
Esirgeyensin bağışlayansın, biad ediyorum.
Çocuksun sen ve bu dünya sana göre değil
2
Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüm
Bir çiçeğe tutundum düşerken, ordayım hâlâ
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Zaman benim işte, nesneleşiyor tüm anlar
Dursam ölürüm paramparça olur dünya
Çocuksun sen sesinin çağlayanına düştüğüm
Uçurum diyordun bir aşk uçurum özlemidir
Bırakıyorum öyleyse kendimi sesinin boşluğuna
Tutunabileceğim tüm umutları görmiyeyim için
Gözlerimi bağlıyorum geceyi mendil yaparak
(Gözlerim bir yerlerde daha bağlanmıştı, bunu
Unutmuyorum unutmuyorum unutmuyorum hiç)
Bir rüzgâr esse ellerin fesleğen kokuyor
Kırlangıçlar konuyor alnına akşamüstleri
Bu yüzden bir kanat sesiyim yamaçlarda
Üzgün bir erguvan ağacıyla konuşuyorum
Ayrılığın zorlaştığı yerdeyim ve dalgınlığım
Bir mülteci hüznüne dönüyor artık bu kentte
Çocuksun sen alnına kırlangıçlar konan
Bir bulutun peşine takılıp gittiğimiz yer
Okyanus diyelim istersen ya da sen söyle
Batık bir gemiyim orda, seni bekliyorum
Upuzun bir sessizliğim fırtınalar patlarken
Gövdem köle tacirlerinin barut yanıkları içinde
Ve gittikçe acıtıyor yaralarımı tuzlu su
Çocuksun sen, büyümek yakışmazdı hiç
Gülüşünün kokusuyla yeşerdi bu elma ağacı
(Soluğunun elma kokması bundandı belki)
Bir elma kokusuna tutundum düşerken
Sallanıp durmaktayım bir saatin sarkacı
Nasıl gidip geliyor gidip geliyorsa öyle
Çocuksun sen, çocuğumsun
AHMET TELLİ
10 Kasım 2016
Günlerden 10 Kasım...
Sabah oğlumu daha bir özenli hazırladım...
Bugün üstü başı her zamankinden daha derli toplu olmalıydı...
O kara siren çaldığında pırıl pırıl saygı duruşuna geçmeliydi...
Bugün 10 Kasım biliyorsun değil mi dedim...
Biliyorum dedi... Çıtı çıkmadı...
Onu yolladıktan sonra televizyonu açtım...
Kanal D haberlerini son sesine kadar açtım...
Profesör Muazzez İlmiye Çığ vardı o sırada...
Bir Anıtkabir'i ziyareti sırasında okuduğu şiir vardı ekranda.... Atamın huzuruna çıktığında elleri titredi, çok heyecanlandım dedi... Onunla ağladım öylece, dayanamadım...
Sonra sevdiği şarkılar çıktı...
Dinledim öylece...
Alelacele hazırlandım sonra... O kara siren çaldığında sokakta olmalıydım...
Tam bir caddenin ortasında...
İnsanların arasında...
Ve o siren....
Tam da o an... Dimdik, başım yukarıda...
Gururla...
Minnetle...
Özlemle...
Saygıyla...
Tam karşımda bir kadın daha vardı... Gözünden sicim gibi yaş iniyordu...
Gözgöze geldik...
Gururla baktık birbirimize... Atamızın gururuyla...
Birlikte ve bir olmanın mutluluğuyla...
Saygıyla, minnetle ve özlemle ATAM....
Yolundan asla şaşmayacağım....
Çocuklarıma;
Oytun'um ve Arden'im...
Sizler Atatürk çocuklarısınız...
Bugün saygı duruşunda fark ettim ki, bazı gençler siren çalındığında etraflarına bakındılar ne yapsak diye... Dursak mı, durmasak mı kararsızlığında...
Çok üzüldüm, inanın...
Her ne olursa olsun, hani iki eliniz kanda da olsa derler ya...
O sireni duymanıza bile gerek yok...
Saat tam 09:05 te nerede olursanız olun, isterseniz dünyanın bir ucunda...
Dimdik ve gururla durun oğullarım...
Ne kadar olumsuzluklar yaşasak da unutmayın ki özgürce yaşamımızı sadece ve sadece Atamıza borçluyuz...
Bunu hiçbir zaman aklınızdan çıkartmayın...
7 Kasım 2016
unutulmadan :)
Malum sınav haftası tüm çocuklarda...
Bizimki özgüven patlaması yaşıyor, panik yok yaparım diye...
Sonrada sinir olup geliyor sınavdan ahahaaaa :)))
Tüm sınav çalışma tekliflerimde benimle kavga ettiğini hatırlatınca da surat yapıyor çok pis....
"Ben demiştim" kelimesine sinir olduğum gibi onu da sinir etmeye bayılıyorum :)))
Geçsin bu evrelerden, sonra o da çocuğunu deli eder :)))
Oğlum babaannen de beni deli ederdi diye bir sürü laf eder.
Malzeme vermek lazım accuk çocuğa :)))))
Bak ne diyecektim yine lafı nereye getirdim...
Sınav dönemlerinde bizde okunmuş pirinç verilir çocuğa :)))
Ben çok yuttum, oda yutsun...
İlk zamanlar karnını ağrıtıyordu, anlatmışımdır mutlaka...
Şimdilerde alıştı artık....
İşte yine öyle birgün....
* Anne şu pirinçleri pişirsen de versen bana olmaz mı?
* Kahkaha efektiyle niye karnını mı ağrıtıyor?
* Diri diri yutunca diri diri çıkıyor. Okunmuş pirincin tuvalete atılması günah değil mi?
* Hmmmmm :// Miden öğütüyordur yahu onu...
* Sanmam, sen bunu bi düşün...
* Hmmmm ://
Şimdi bu dialogtan sonra kendime durup durup salaksın kızım sen dedim...
Bunca yıldır yedin yuttun, hiç aklına geldi mi bunu çok bilen büyüklerine sormak...
Ahahahaaa bir de uyanığım diye geçinirsin, SAAAAFFFFF :)))
İşte iyle :))
Musmutlu ve rengarenk haftalar....
4 Kasım 2016
İnstagram seçmeceleri
Selam millet....
Bu yazıları her ay yazmak çok hoşuma gidiyor...
Ne yapmışım toplu halde bakıyorum ya, ayrı bir zevk :)
İnstagramda çok aktif olamıyorum her zaman ama, yinede çek fotoyu koy pek kolay :))
Ekim'de neler yapmışım bakalım mı birlikte ;)
Öpücüklerle uyandırılıp süpriz kahvaltıya uyanmak şahaneliğinde birgün ♥ ♥
Sofraya oturur oturmaz da ekmek yandı, patates pişmedi, çay soğudu galiba dedi :))
Ahh be oğlum dedim, zehir olsa ne yazar senin elin değdi ya...
Mutlu ve mesuduz bugün ikimizde...
Üstüne birde Cumhuriyet Bayramımız...
Nice coşkulu bayramlarımız olsun hep birlikte ♥ ♥
Bugün kahvaltı paşamdan
Patatesli yumurta hiç pişmemiş hakikaten
Diri diri gömdük mideye
En şahane kahvaltı oğluşun elinden vallahi
Günaydın bu arada ♥
13578542257996 gün önce başladıysam ve ancak bugün bitirdiysem nolmuş yani....
Şimdi kaç tane daha yarım işim var sayamayacağım ama 1 eksildiği kesin hahaaaytttt :))
Darısı diğerlerinin başına
Sözde ben bu sene tüm yarım işleri bitirecektim
İki geri bir ileri benimki
Canım sağolsun ayol :))
Çekmecelere el attım bugün...
Pazar sürprizi çıktı içinden.
Kaybolmasın diye bir köşeye sıkıştırmışım ve de balık akıllı ben unutmuşum :))))
"Nasıl böyle bir kar tanesi gibi narin bir anneye acımasızca kıyabildim" diye başlayan cümleye koptum resmen tabi.
İlkokuldaydı bunu yazdığında, ne olduğunu hatırlamıyorum ama küsmüştüm :))
O da barışma mektubu yazmıştı..
Yalnız şimdi aklıma geldi de bu çocuk çok iyi aşk mektubu yazacak :))
Kanmayın kızlar affedince aynı tas aynı hamam bizde ahahaaaaa
Oytun halleri
İlkokul yıllarından
Küstüm oynamıyorum :)
Anneler de küser, hem de sağlam küser..
Kaynana notunu da ekleyiverdim, işlem tamam
Bana çocuk masumluğu verin gerisini koyuverin gitsin...
İşe gitme tamam...
Saç kestirme işlemi tamam...
Veli toplantısı tamam...
Alışveriş tamam...
Şimdi bir hasta ziyaret...
Gece de kızlarla toplanmaca...
Eeeee gün tamamlansın artık... Yeter bu kadar koşturmaca...
Yarın evde oturuyum artık
Çok yoruldum çok
Sokakta hayat var evet ama bu kadarı da fazla oldu biraz
Koştur koştur olmayaydı iyiydi..
Bizim evde hiç masa falan bulunmaz zaten...
Bu çocuk beni bir gün taa orta yerimden çatlatacak vallahi...
Oğlum geçsene masana, ama yok nerdeee çok rahatmış orada 😥
Bazen özellikle yaptığını bile düşünüyorum 😈😈😈
Oytun halleri
Ortaokullu ergenus
Bu çocuğun ders çalışması bir ölüm
Geçip masaya oturup düzgün çalışsa ölür sanki
Yakında amuda kalkacak
Sabır Şebo
Bugünlerde geçecek...
Çok kalın ipleri düğümlemeden dikerek birleştiririm hep.
Sıfır hatasız gözükür.
Penye ipi de öyle yaptım ve oleyyy bu da oldu 💪💪
Bu arada bunu ben mi buldum, tabiki hayır :)
Anacığım sağolsun, elimiz iğne tutmaya başladığından bu yana böyle küpeler takar kulağımıza ♥
Şimdi terapi vakti
Kuruldum tv karşısına, dizi izlemece
Anamın kızıyım ben
Ev yarım işlerle dolu olabilir
Bu yeni bir işe başlamama tabiki engel değil ;)
Mutlu haftasonları
♥ ♥ ♥
2 Kasım 2016
Bu kitaplar çocuklara #2
Oytun'la kitap okuma hallerine devam...
Sanki biraz daha ivme kazandı bende okumaya başlayınca kitapları...
Elimde okurken gördüğünde, kitapla ilgili sorular soruyor... Benim duygularımı sorguluyor daha çok...
Fark ettim ki bazı yerleri de atlıyormuş, kendince hoşuna gitmeyen kısımları...
Özellikle o kısımları soruyor bana... Sonra bir bakıyorum tekrar okuyor o bölümü...
Hala kitapta sevdiği yerleri çizmeyi, işaretlemeyi aşılayamadım ona...
İşaretlesene oğlum demektense (biliyorum ki bu Oytun'da sökmüyor), gel sana en sevdiğim yeri okuyayım diyorum. Sonra da ondan istiyorum... Şaşkınım bulana kadar cebelleşiyor kitapla...
Baktım son okuduğumuz kitapta sayfa numaralarını yazmış bir kağıda, hala kitabı işaretlemiyor :)))
Bu da onun tarzı demek ki...
Belki sonradan alışkanlık haline gelir...
Gelelim kitaplara...
Büyücünün Şapkası / Tove Jansson
Pedagog bir arkadaşımın tavsiyesiydi bu kitap, Oytun'a okuttur demişti... Sıcağı sıcağına ilk ben okuyayım demiştim ama bu sefer Oytun benden önce davrandı...
Pek kıkır okudu bu kitabı...
Hah, bu çok kıkırdadı içinde kesin muzurluk var dedim ama fesatlık yapmışım :)))
Çok masum güzel bir kitap var...
İçinde arkadaşlık var, hayal gücü var, yardımlaşma var, macera var, hafiften aşk var. Var da var yani...
Hikayemiz Mumi vadisinde geçiyor. Vadide yaşayan mumiler kış uykusundan uyanıyor. Mumi Anne, Mumi Baba, Mumiş, Snork, Snorki ve evin vazgeçilmez misafirleri... Böylece hikayede başlıyor.
Çok paylaşımcı bir aile.. Yemeklerini, sevgilerini, üzüntülerini çok güzel paylaşıyorlar... Çok da sevgi pıtırcığı değiller tabiki. Arada mızmızlık da ediyorlar.
Doğallar anlayacağınız...
Bir de vadide gezerken tesadüfen buldukları siyah kocaman şapkaları var. Büyücünün şapkası...
İçine ne atılırsa farklılaşan bir şapka... Büyülü...
Çocukları çok sevindirdiği gibi aileyi maceraya da sürüklüyor bu şapka...
Güzel bir çocuk romanı...
10-13 yaş için ideal...
Ama ne yalan söyliyeyim benim bile çok hoşuma gitti...
Sadece kitabın sonuna doğru ailemize iki konuk daha katılıyor; Hoflan ile Hiflan...
Her kelimenin başına -h- ekledikleri için konuşmalarını anlamakta zorlanabilirler biraz. Oytun bu bölümde sıkıldığını ve sevmediğini söyledi mesela... Benim için beyin jimnastiğiydi onların konuşmalarını okumak :))
"Humi Hanne hize hok hiyi havhandı. Humi Hevi'nde hize hir hoda hehdi." gibi cümlelerden hoşlanmaması gayet doğal... Bazı cümlelerin çevirisi allahtan evin diğer sakinleri tarafından yapılmışta çok konudan koparmıyor.
Kitapta diğer sevdiğim yer yer yazarın notu olarak dip kısımda yer alan annene sor kısımlarıydı.
Mesela bir kaç yerde " Eğer Misk Faresi'nin takma dişlerinin neye dönüştüğünü öğrenmek istiyorsanız annenize sorabilirsiniz. O biliyordur herhalde" gibi cümleler bir oyun gibi...
Ama neye dönüştüğünü ben bilemedim o ayrı mesele :))))
Sıcak ve sevimli bir kitap. Güzel duygular, güzel mesajlar var ve bu çok doğal verilmiş...
Gönül rahatlığıyla okutabilirsiniz, hatta fırsat bulursanız sizde okuyun derim ben ;)
Kitaplardan Korkan Çocuk / Susanna Tamaro
Susanna Tamaro'nun çocuk kitapları yazdığını bu kitabı görene kadar bilmiyordum. Zamanında beni Yüreğinin Götürdüğü Yere Git kitabıyla büyülemişti.
Belki Oytun'u da büyülerdi :)
Aldığım zaman tabi ki Oytun suratına bakmadı kitabın... Kitaptan bahseden bir kitap, ıyyyhhhh çok sıkıcı gibi düşündü herhalde :))
Şimdilerde kitap özeti çıkartmak mecburiyetleri var, bunu isteyen ve kontrol eden öğretmenimizin ellerinden öpüyorum vallahi... Suratına bakmadığı kitapları eller oldu bizimki. Bunu da ince diye tercih etti muhtemelen :))) (41 sayfacık)
Bu arada bu kitap normal şartlar altında yaşına uygun değil aslında. Daha çok 8-9 yaş için daha ideal... Ama diyorum ya yeterki okusun böyle kitapları...
Kısaca kitabı anlatacak olursam;
Leopoldo henüz 8 yaşındadır ve her doğum gününde kitap hediye eden bir anne-babaya sahiptir. Halbuki o koşu ayakkabısı istemektedir doğumgününde :))) Bizimki de oyuncak istiyor hala ahahahaaa :))
Bu arada annesi babası daha önceki dönemlerde derslerinde başarılı olmadığı için oğlumuzu doktora götürürler ve teşhis Leopoldo kitaplardan korkmaktadır. Bir sürü yasak gelir evde, sırf kitap okusun diye... (bizde de var o yasaklardan ahahaaa :) )
Neyse efenim bu Leopoldo kendisine yine kitap alındı diye ebeveynlerine küser, kızar bolca. Kendisini odaya kapatır. Ve ertesi günü okula gidiyormuş gibi evden kaçar. Kitabın bu bölümü evet feyz alınacak bir konu değil ama tatlıya bağlanıyor endişelenmeyin :)
Macera bu ya, gittiği parkta kör bir adamla karşılaşır. Adamın hayatı film gibidir... Macera dolu :)
Keşke dediği hiçbir şey yok gibidir...
Sadece gözlerini kaybetmeden önce bir kitabı yarım bırakmış ve onun sonunu merak etmektedir....
Kitabın konusu böyle ilerliyor, sonunu tabi ki anlatmayacağım... Okuyan bir küçüğümüz olursa burayı ona kopya vermiş olmayalım :) Malum yeni nesil kitap özetlerini internetten de araştırabiliyor :)))
Kitabın en sevdiğim kısmı, babası çok kitap okuyor diye babasını tembel olarak nitelendirmesi... Ama adam da tembel yani, gezmeyi sevmiyor ki :)))
Anne babalara da ufak mesajlar veren bir kitap... 10-15 dk da bitirirsiniz...
Sevilesi üstelik...
Çocuğunuzla okuyunuz efem :)))
Oliver Moon ve Ejderha Felaketi / Sue Mongredien
10-13 yaş kategorisinde bulunsa da kitap kendimce 9-10 yaşın daha uygun olduğunu düşündüm okurken.
Oytun bu kitabı muhtemelen resimli olması ve içinde ejderha geçtiği için seçti. Tabi bir de ince olması :)
Malum bu önemli bir ayrıntı....
Kitaptaki isimler çok ilginç; Eliot Kokuluperuk, Bayan MacKertenkele, Bully Öcümayası gibi :))
İsimler evet ilginç ve komik ama kitabı biraz karıştırmış isimlerle... Kalabalıklaştırmış yani...
Tesadüfi olarak bahçelerine gelen minik ejderha Dottie, sihir festivalinde sıkıcı çöp toplama görevi olan Oliver Moon'un görevini eğlenceli hale getirecektir tabi ki kendince. Onu eğitmeye çalışsa da çok başarılı olamamaktadır. Sihir festivaline minik ejderhasıyla katılacağını bütün arkadaşları ve öğretmenleri duyunca vazgeçememiştir de...
Sonuç biraz hezimet olsa da festivalde farklı şeyler yaşanacaktır...
Kıssadan hisse veriyim derdi olmayan kitap yine de hafif kıkırdamalı...
Erkek çocukları için daha uygun...
Bu kitap bildiğim kadarıyla 4 kitaptan oluşuyor. Hayal gücü gelişsin, aman kitap okusun, hokus pokusları da seviyor diyorsanız okutabileceğiniz bir kitap...
En azından benim görüşüm budur efem :)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)












